على بن كيل استرآبادى - مد الله فى عمره و زاد الله فى شرفه - عالم و فقيه و متكلم است و از جملهء ثقات و زهاد و عباد طايفهء اماميه است . تحقيقات علم رجال و تفسير و حديث به حدى نموده كه مزيد بر آن متصور نيست . قبل از اين از مجاوران آستانهء عليهء غرويه - عليه آلاف التحية و الاثنية - بود ، اكنون از مجاورين بيت الله الحرام است و در آنجا به عبادت الهى مشغول است » . انتهى . از تلامذهء اوست سيد فاضل ثقه امير شرف الدّين على حسينى كه استاد آخوند ملا محمد تقى مجلسى است و علامه آخوند ملا محمد باقر مجلسى در مجلد سيزدهم بحار الانوار جناب ميرزاى موصوف را از جملهء كسانى كه حضرت صاحب العصر ، حجة الله المنتظر - عجل الله فرجه - را در زمان غيبت كبرى ديده‌اند ذكر فرموده است بدين‌گونه كه : جماعتى به من نقل كرده‌اند كه سيد سند فاضل كامل ميرزا محمد استرآبادى - نور الله مرقده - گفته است كه من شبى در طواف خانهء كعبه بودم . ناگاه جوانى نيكومنظر دررسيد و شروع به طواف كرد . پس قريب به من آمد و يك گل سرخ كه در آن‌وقت موسم آن نبود به من عطا فرمود . پس آن را از دست او گرفتم و بوئيدم و گفتم كه اى سيد من ! اين گل از كجا است ؟ فرمود كه از خرابات است ! اين بگفت و از نظر من غايب شد و باز هرگز او را نيافتم . 12 ) سيد حسين بن حيدر الحسينى الكركى « 1 » : از اكابر مفتيان دين و حافظان ملت سيد المرسلين و علماى عاملين و فقهاى بارعين بود . شيخ يوسف بحرينى در لؤلؤة البحرين آورده كه : او « سيد حسيب بود و در عصر خود مفتى اصفهان بود . ملا محمد تقى مجلسى از او روايت داشت و او از سيد شجاع الدّين محمود بن على حسينى مازندرانى كه به واسطهء شيخ حسين بن عبد الحميد و شيخ كريم الدّين شيرازى از شيخ ابراهيم قطيفى روايت مىكند روايت داشت . و ايضا سيد حسين مذكور به واسطهء شيخ محمد بن حبيب الله از سيد مهدى بن سيد محسن رضوى كه از ابن ابى جمهور روايت داشت روايت دارد » . و در كتاب عالم‌آراى عباسى به تقريب ذكر علماى عهد شاه‌طهماسب صفوى مذكور است كه : « مير سيد حسين حسينى كركى مجتهد جبل عاملى دخترزادهء خاتم المجتهدين شيخ على بن عبد العالى كركى بود . در زمان حضرت شاه مزبور از جبل عامل آمده مدتى در دار الارشاد اردبيل به تدريس و قطع و فصل مهام شرعيه قيام داشت ، بعد از آن به درگاه سلطانى آمده بر وسادهء اجتهاد نشست و منظور نظر حضرت شاه جنت بارگاه گرديد و صاحب نفس پاك و فطرت عالى و حافظهء عظيمه بود . گاهى كه متوجه فصل قضاياى شرعيه مىشد ، جمعى كثير به محكمهء عليه‌اش رجوع مىنمودند و در

--> ( 1 ) . طبقات اعلام الشيعة ، ص 181 ، رياض العلماء ، ج 2 ، ص 88 و 91 ، عالم‌آراى عباسى ، ص 145 .